Vaak gaat het mis bij keuzes maken. Zo lang ik bewust ben van het feit dat ik keuzes maak, meestal, en ik sta er bewust bij stil, dan is er meer kans op dat het goed gaat. De tweede plek waar het het mis kan gaan is bij het volhouden van die keuzes, dat kan ook moeilijk zijn, vooral als je geen duidelijke keuze hebt gemaakt of geen goede keuze of een die je nauwelijks kan volhouden. Vanavond had ik alweer veel meer eten binnen dan goed was, voor ik het doorhad. Daarna had ik spijt. Ik probeer nu te onthouden dat het belangrijk is om bewust keuzes te maken (eigenlijk bij alles wat je doet) maar ook om keuzes te maken die echt goed zijn. Het me daarbij houden kan dan alsnog moeilijk zijn, maar dat is misschien weer een volgend hoofdstuk om over na te denken. Vaak ben ik 'bang dat het misgaat', dat voelt heel machteloos, ik heb geen controle over de krachten die mij heen en weer slingeren. Maar ik moet gaan leren dat ik het zelf in de hand heb. Vanavond bijvoorbeeld. Het zou goed zijn om niet alleen te werken en ook vrij te zijn. Alleen ik heb al bijna geen tijd meer en word somber bij het idee dat ik bijna moet slapen omdat ik zo bizar vroeg op moet staan en zie op tegen het beginnen op mijn werk morgen, dat ik niet goed weet wat ik moet. Nouja, ik probeer wel het goede te doen...

Ik geef niet op, ik ga hardnekkig en koppig door tot ik er bij neerval, ook al weet ik dat het niet de goede weg is. Ik kan alleen maar mij vastbijten en dan weer neerstorten, een andere manier heb ik gewoon niet. Soms geef ik het helemaal op, alleen na een tijdje krabbel ik (tot mijn spijt bijna, want dan begint het liedje weer) weer op en ga toch verder... Zo ook nu. Alweer de afspraken met mezelf en mijn therapeute gebroken, vind mezelf alweer een ontzttende zeur, zoveel boosheid zit er in wat ik schrijf, machteloosheid en frustratie. Waarom kan ik nou steeds niet zien dat ik ook 'slachtoffer' ben, iemand die het te veel is en die gewoon niet om kan gaan met alle druk in het leven. Want dat is eigenlijk wel zo. Het lijkt alsof ik crisis na crisis heb, elke dag 1 of 2 hele heftige dingen waardoor ik mijn houvast weer kwijtraak of die me in de war maken en doen wankelen. Vandaag het plotselinge vertrek van S, wat me helemaal down maakte van verdriet en hem missen. De gesprekjes op mijn werk waar ik zo tegenop zag, het werk zelf en het eten daar wat steeds moeilijker wordt voor mij, omdat niemand weet waarom ik er niet bij hoor en niet mee doe, niemand weet van mijn angst. Dat het lente wordt en dat ik doodsbang word van het warme weer waarin ik geen lange bedekkende kleren meer kan dragen en iedereen me veel beter kan zien terwijl ik me schaam. De chaos en de gevangenis van dingen te doen waar ik me geen raad mee weet. Het weer praten met S over alles, de paniek als hij vertelt dat hij een cursus gaat doen waar hij natuurlijk mensen gaat ontmoeten, wat ik echt in mijn maag voel zo bang ben ik dat hij weg gaat bij mij. Ik ben veel te veel aan hem gehecht, zo erg dat ik de angst om hem kwijt te raken niet aan kan en werkelijk liever van te voren het afbreek en uitmaak. En dat het me maar niet lukt om een ritme op te bouwen waarin ik rust heb. Steeds die chaos, steeds die zelfbeschadiging. Ik verlang zo naar rust en geen moeilijkheden. In plaats daarvan is het iedere dag het tegenovergestelde.

Ik wil vaak een nieuw weblog aan maken, maar ik besluit nu om hier verder te schrijven. Het is koud binnen, ik heb me volgegeten aan chocolade, pannenkoeken, sultana's, mijn buik voelt vol en mijn benen zijn in mijn verbeelding weer een paar centimeter in omvang toegenomen. Bijna iedere dag neem ik me voor om een goede dag te hebben en voor mij houdt dat in om weinig te eten en geen andere destructieve dingen te doen. Zo ook vandaag. Vandaag werd ik gedeprimeerd wakker doordat ik op zag tegen mijn werk en had plotseling de gedachte dat het lag aan mijn vriend, dat ik me door hem benauwd voel, omdat we nu elke dag samen zijn. Hij was al beneden. Toen ik zei dat ik een paar dagen alleen wilde zijn vertrok hij met zijn spullen naar zijn eigen huis. Ik miste hem meteen verschrikkelijk. Mijn weblog wordt een klaagzang aan klachten, want ik ben erg ongelukkig en ontevreden, eeuwig aan het vechten om juist wel gelukkig en tevreden te worden of te zijn, eeuwig weer mislukkend. Ik ga heen en weer van een goede dag naar een hele slechte dag naar een medium dag naar een goede, slechte, medium. Mijn slechte dagen zijn erg slecht. Eerlijk gezegd ben ik de laatste tijd een beetje wanhopig. Doordat ik me telkens voorneem wat me niet lukt, of andersom. Het kindje van de buren huilt en huilt, ik ben bang dat ze het slaan of er tegen schreeuwen. Altijd ga ik de fout in en de vraag is dan of ik het tij nog kan keren. Soms kan dat nog, soms heb ik mezelf zo stuk gemaakt dat het geen doen meer is en dat ik het moet opgeven. Vandaag voelt het alsof ik het te lang heb uitgesteld; het is al bijna donker. Maar misschien, als ik nu héél hard ga werken en héél weinig eet en héél goed mijn best doe om aardig en verstandig te zijn, dan kan ik er nog wat van maken. Telkens weer gaan mijn gedachten: vanaf nu/vanaf morgen/volgende week, ga ik: sporten, veel mediteren, gezond eten, hard werken, alles goed bijhouden. Ik word erg moe van mezelf en mijn leven (klaag). Misschien kan ik op deze blog eens serieus wat dingen gaan uitzoeken in plaats van erover klagen. Zoals dat patroon van me voornemen en falen. Misschien maak ik het mezelf te moeilijk.

Koud. Dan maar een glas wijn. Hoe destructiever hoe beter. Het liefst zou ik roken. Blowen. Iets wat me verdooft. Zo vermoeiend. Het steeds weer opkruipen en vallen deze periode. Ik kan niet stoppen. Elke dag een nieuwe poging, eindigend in mislukking, en de volgende dag weer een poging. Niks aan de hand? Gewoon volhouden en de aanhouder wint? Nee dus, het is veel destructiever, zwarter, dieper. Het is het voorzichtig omhoog kijken en met een enorme vuist genadeloos de grond ingeslagen worden. Elke dag. De zelfhaat die ontstaat door het falen en het pijn doen. Dan weer het moed verzamelen, plan maken, alles zo organiseren dat ik het weer aandurf om het dan nu goed te doen. Maar even later begint de destructie weer en   blijkt weer dat ik het niet kan. Bijna hoe harder ik probeer, hoe duidelijker me wordt gemaakt dat ik het niet kan, dat het me niet gegund is, dat ik stuk moet. Het klinkt dramatisch en alsof ik zelf geen invloed heb. Ik wou dat ik de pijn echt kon voelen. Misschien zou het dan beter worden. En ik betwijfel echt heel erg of ik invloed heb. Ik doe zo mijn best, en elke lukt het niet. Ik wil zo graag. Maar IS dat wel zo, als ik steeds niet doe wat ik me voorneem? Natuurlijk ga je twijfelen. Ik ben in de war. Wil ik nou wel of niet dat het goed met me gaat? Ben ik gewoon slecht? Als ik het zo grondig verknal, waarom verdien ik dan succes? Als je jezelf zo dwarszit en stuk maakt, zou je jezelf dan niet gaan haten? Zo draai ik rondjes in de cirkel, voel me machteloos, kan er niet uitkomen, hoe harder ik omhoog probeer te klimmen hoe harder ik teruggeslagen word. De boosheid die er moet zijn is te groot voor woorden en te groot om gevoeld te worden, en vertaalt zich in de verdoving, wegmaken, vernietigen, elimineren. Wat een worsteling. Was het maar de wereld die mij iets aandeed. Dan werd mij tenminste onrecht aangedaan en was ik slachtoffer. Nu ben ik de dader. Ik haat mezelf. Ik kan geen mededogen opbrengen. Want stel dat ik dat doe en vervolgens weer neergeslagen word?

Ik kan nooit werken. Ik kan nooit een veilige plek vinden waar ik niet bijna iedere seconde bang ben. Op je werk kun je niet eindeloos open zijn, zoals in een relatie of soms een vriendschap misschien. Mijn angst is te extreem om te delen, te verontrustend. Ik ben bang om met jullie in een ruimte te zijn, ik ben bang voor iedere seconde dat het drukkend stil is in mijn hoofd, bang voor elke uitwisseling die ik moet overleven, waar ik me uit moet redden, ik ben bang als ik iemand hoor binnen komen, ik ben bang als ik naar iemand toe moet om iets te zeggen of te vragen, ik ben bang om jullie te begroeten en contact te maken, ik ben bang voor het moment dat ik dag moet zeggen. Ik ben bang voor jullie oordeel, jullie afkeuring van mijn onzekerheid en mijn onvermogen om die van mij af te krijgen, om het los te laten of er door heen te breken. Ik ben bang voor het moment dat jullie merken dat ik niet iemand ben om mee te commuinceren, het moment dat jullie mij afschrijven als aanspreekbare collega, het moment dat jullie accepteren dat ik stil ben en niet mee doe. Ik ben doodsbang voor de samenkomst bij het eten, het brood, de borden, de glazen, de spullen op tafel. Het aangeven, het gesprekje dat niet lukt, bang voor hoe duidelijk jullie mijn angst kunnen zien, open en bloot, te sterk om te kunnen verbergen onder praten, lachen, eten, onontkoombaar. Ongemakkelijkmakend, de aandacht trekkend maar te pijnlijk om niet te willen ontwijken, de ongemakkelijkheid waaraan niemand iets kan doen, ik daaronder daarbinnen onbereikbaar en klemgezet in mijn harnas van angst, alleen, alleen. Ik kan niet losbreken. Ik wordt gekeeld, gewurgd, ik zit er bij en het gebeurt. Iedere poging die ik doe om er niet aan toe te geven, om te proberen om toch ook normaal te zijn zoals jullie, maakt de greep erger, de stilte daarna pijnlijker. Ik kan nooit werken. Mijn eerste, tweede, derde, vierde, vijfde, zesde baantje was zo. Geen uitzondering. Angst, bijna iedere seconde. En nu pas zie ik het patroon. Tot nu toe dacht ik dat ik het wel kon, als ik maar mijn best zou doen, als ik maar dit zou doen of dat. Maar waarom eigenlijk zou het over een jaar wezenlijk anders zijn dan nu, terwijl ik toen, net als nu, hard mijn best doe...

Hij maakt een echte borderliner van mij. Die zin is het bewijs van zichzelf. Alsof ik het niet zelf in de hand heb. Ik voel me steeds meer wegglijden in de machteloosheid, het nietsdoen, het me laten vallen in een poel van ellende waar hij me uit moet halen. Hij is er, en hij bleef, daarom kan ik me nu laten vallen, als het tegen zit, als ik het niet meer weet, als ik wanhopig ben. Zelfdestructie, niets meer doen, zo erg mogelijk. Het rare is dat ik merk dat het erger wordt. Eerst durfde ik nooit boosheid te voelen laat staan merken. Hij vond het leuk als ik boos was of jaloers en onzeker, dat betekende dat hij mij zag en mijn gevoel, dat ik om hem gaf en dat hij mij kon redden. Inmiddels ben ik om het minste stikjaloers en doodonzeker. Ik heb zijn bevestiging nodig, en als ik een halve procent onvolledigheid voel, dan begin ik te schelden. Wat is er met mij gebeurd? Ik heb geleerd te voelen, geleerd te willen, geleerd te vragen, geleerd te eisen. Geleerd dat iemand er voor je is als het niet goed gaat, dat iemand je helpt en zijn eigen dingen opzij zet voor je, ik heb geleerd dat er geen grenzen zijn aan zijn geduld en vergeving. Ik kan daar niet mee omgaan. Ik kan er niet meer tegen als hij er even niet is, als ik het gevoel heb in de steek of achtergelaten te worden. Ik weet het niet. Herken mijzelf niet terug en ben bang dat er geen einde is. Dat ik nog meer eisender word, nooit meer zonder hem kan, door het lint ga. Het is beangstigend. Ik ben mijn verantwoordelijkheid kwijt. Nooit was er iemand voor mij, en nu, nu kan ik het niet meer zelf. Mijn kracht is afgenomen in de aanwezigheid van steun. Ik sta niet meer op mezelf. Ik ben samen, afhankelijk, en bang voor mezelf.

Het leek vroeger alsof je op een dag veel kon doen. De uren verstreken. Later verstreken de dagen, nu verstrijken de weken, eigenlijk ook de maanden al. Ik ben steeds bezig met ouder worden, als proces, maar ook in gedachten. Ik ben me er van bewust als ik mensen op straat zie (zo jong was ik ook/ zo oud ben ik binnenkort ook/ zij was zo jong als ik ben/ over 60 jaar is ze aan het eind van haar leven). Babies en mannen die voortstrompelen vloeien in elkaar over, mentaal zie ik ze elkaar worden, het kleine jongetje in de oude man en de bejaardheid van het kind. Ik ben bang om oud te worden, de eindigheid is iets om bang voor te zijn. Het lijkt soms zo eng zo vluchtig zo zinloos, generatie na generatie van mensen met gevoelens, dilemma's, keuzes, onwikkelingen. Het heeft iets heel verdrietigs vind ik. Zo belangrijk als het voor een mens allemaal is, voor zijn partner en familie, zo zeker is het dat na een korte tijd dat mens weer verdwenen is. Komen en gaan, niet bestaan, bestaan, doodgaan. Maar steeds vaker zie ik de mogelijkheid dat het goed is en dat ik het kan accepteren. Dat mensen maar even het leven meemaken en daarna van het toneel verdwijnen. En ik? De meeste energie had ik een paar jaar geleden, ik ben over het meest vitale punt heen. Ik ben bang om af te takelen, gerimpeld te worden, minder aantrekkelijk, dikker, strammer, stroever, vergeetachtiger. Niet alleen bang, merk ook dat het gebeurt. Ik stel me gerust met de gedachte dat ik naarmate ik ouder word ik meer klaar zal zijn om dood te gaan en tegen de tijd dat het zover is zal het precies goed zijn. Ik zal uitzien naar de rust, de rust die ik nu het afgelopen jaar eindelijk ben gaan opzoeken en aankunnen, rust van veiligheid en niets hoeven doen. Tijd voor koffie.

Voel me alleen, dat is zeldzaam. Een nieuw huis, soms gaat het goed, soms weet ik niet hoe ik dingen moet aanpakken. Als er 3 dingen tegelijk zijn die ik niet kan of die tegenvallen, dat is te veel. Ik ben er veel alleen. Ik doe alles zelf of met S. Of ik betaal mensen om te klussen. Vandaag in mijn oude buurt, de laatste dagen probeer ik afscheid te nemen van alles. Gevoelsmatig. Huilend gevoel. Ik ga weg uit deze buurt na bijna 30 jaar, waarvan 5 echt hier. Zo raar dat mijn kern gaat verplaatsen, de plek waar ik thuis ben. Een ander perspectief. Heb altijd al moeite met dingen vanuit een ander perspectief bekijken. Maar het kan dus, dat het verandert... Misschien is veel verhuizen goed voor de ontwikkeling van je inlevingsvermogen. De kat sprong van zijn vensterbank en kwam een paar kopjes geven, veel guller dan gewoonlijk. De grote man met zijn kleine hondje. Het stille zwarte water met de lichtjes van het grote gebouw erin weerspiegeld. De bomen langs het water. Ik voel dat ik dingen verlies. Ook mijn 'jeugd', de periode dat ik nog thuis woonde, glijdt weer verder weg het verleden in. Ik kan er minder goed bij, het wordt vager. Ik dacht; ik kom nog eens terug, om langs het water te lopen hier. En als ik opeens dood ga, dan niet, en niemand zal het weten, niemand zal weten hoe ik me nu voel, maar het is zo echt, zo verschrikkelijk echt. Hoe iedereen doodgaat. Hoe je allemaal een stukje van het leven meemaakt en uitdooft. Mensen die ik hier kende of zag. Mijn buurt. En nu, mijn moeder die ik met een simpele opmerking twee weken geleden, zo gekwetst heb dat ze stil is gevallen. Mijn moedeloze gevoel, niet willen vechten voor een band die niet zomaar deukt, zo graag willen dat ze even mij aan mijn mouw trekt en dat we het met een lach oplossen en verder gaan. Maar ze is diep geraakt. Ik moet er meer moeite voor doen misschien. Misschien is dat.. geven, geven dat ik zo slecht kan, mezelf opgeven, zo eng, liefde, actief besluiten en doen: geven (vergeven). Waarom moet ik groter zijn dan mijn moeder? Omdat ik het ben. Omdat ik het kan. Ook al wil ik niet dat het zo is. Ik wil dat zij groter is dan ik. Volwassener en veiliger, dat ik bij haar kon wegkruipen. Maar zij is geen moeder, ze is een kind. Ik heb geen moeder.  

 

Zo. Vaak denk ik dat de rust in de toekomst is, zometeen, morgen, na mijn verhuizing. Adem in, adem uit. Muziek, geluid van typen, muziek, adem in, uit, mijn handen, gevoel dat ze handcreme kunnen gebruiken, neus spanning, ontspant, adem in, koude tenen, slikken, geluid van de kachel, muziek, vol gevoel in mijn buik, muziek. Maar de rust komt nooit, eigenlijk, behalve nu, natuurlijk. Dit ben ik, hier zit ik, ademend, rustiger wordend, gevoel in mijn hart, een toeterende auto in de verte, de gedachte aan mijn nieuwe huis: angst, verlangen en een visioen of voorgevoel van tevredenheid. Koude tenen. Hier ben ik, een glimlach, mijn ogen gaan glimmen, mijn hart leeft. Binnen 5 minuten, al typend, ben ik rustig geworden. Nu is het tijd om te mediteren. Rust nemen ook als die er nog niet is. Stoppen met rennen is eng als je je niet thuis voelt in je zelf. Je gaat je pas thuis voelen als je stil gaat zitten. Vertrouwen is doen voor je weet of het goed komt.

Rust nemen is zo moeilijk. Als ik eenmaal op gang kom ga ik door en door. Voel me een beetje gefrustreerd, moedeloos nu. Het eerste deel van de dag was ik vrij, heb gesport en wat leuks gedaan, daarna ben ik zoals voorgenomen gaan opruimen. Na 3 uur hard werken is mijn huis opgeruimd en schoon. Ik ben moe en heb honger. Het liefst zou ik eten en gaan slapen of nog even lezen. Maar ik had me nog voorgenomen: werk voorbereiden (drie taken, veel werk), twee mensen mailen, papieren voor mijn huis bijeenzoeken, en nog een klusje, graag was ik nog spullen langs S gaan brengen, verder de hond uitlaten en het liefst nog even tijd nemen om te ontspannen. Er zit dus zoals altijd een heel verschil tussen wat ik zou willen en wat ik me heb voorgenomen. De keuze maken om te doen wat ik wil lijkt niet mogelijk. Maar dat is uiteindelijk toch echt de enige manier om rustiger te worden. Kan ik alles loslaten en morgen zien hoe het gaat? Moet ik een keuze maken? Is het goed om de komende uren te doen wat ik wil en daarna te kijken wat ik ga doen? Wat ik in ieder geval vind: het is moeioeioeilijk........... heel ingewikkeld door de mentale gevangenis waarin ik zit waarin geen ruimte lijkt te zijn en er een heel overtuigend 'moeten' is: het MOET echt gebeuren. Er is geen sprake van dat het misschien ook niet kan, of later. Brr, ik word er somber van. Ik ga nu doen wat ik wil. En heb de neiging om eerst nog even snel te doen wat er moest.

Afgelopen dagen weer gemediteerd, 40 minuten per dag. Merk dat dit enorm helpt in rustig zijn en dingen kunnen ervaren en ervan genieten... bijvoorbeeld als ik buiten ben, bekijk ik alles, de huizen, de mensen, bomen, vogels, in plaats van onderweg te zijn naar huis. Vandaag niet gemediteerd. Stil gaan zitten is moeilijk als je niet kunt stoppen met dingen doen. En andersom... Oplossing: doen wat ik wil, mediteren en nog iets voor werk.